Η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ δεν προκαλεί εκπλήξεις, καθώς ήταν αναμενόμενη και προδιαγεγραμμένη, παρά το γεγονός ότι εκτυλίχθηκε ως μια άτακτη διαδικασία. Είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε ορισμένα στοιχεία που, αν και κάποιοι δεν τα παρατήρησαν, οδήγησαν νομοτελειακά στην τρέχουσα πολιτική εξαφάνιση του κόμματος. Έτσι, σχεδόν δέκα χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας, δεν χρειάζεται καν να γίνει κάποιο πολιτικό μνημόσυνο για τον ΣΥΡΙΖΑ. Τα πάντα ξεκίνησαν το Δεκέμβριο του 2008, με το οργανωμένο πλιάτσικο στην Αθήνα, που προκλήθηκε από τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Αυτό χαρακτηρίστηκε ως «εξέγερση», με τον ΣΥΡΙΖΑ να προσφέρει την πολιτική του στήριξη. Στη συνέχεια, ήρθε η χρεοκοπία, τα μνημόνια και η συγκυβέρνηση με μια ιδιόμορφη, τραμπικού τύπου εκδοχή της δεξιάς. Ο ΣΥΡΙΖΑ παρέμεινε στην κυβέρνηση για τεσσεράμισι χρόνια, προσεγγίζοντας συνεχώς πολιτικές και θεσμικές εκτροπές. Όταν η αποστολή του ολοκληρώθηκε, παύσε και ο λόγος ύπαρξής του. Φαίνεται ότι κανείς από τους υπεύθυνους του κόμματος δεν κατάλαβε τι συνέβη, με αποτέλεσμα τα πράγματα να οδηγηθούν στην αδράνεια που μας φέρνει στο σημερινό σημείο. Ένα παράδοξο είναι ότι κανείς δεν αναφέρεται στις ευθύνες της «ιστορικής ηγεσίας» του. Στην πραγματικότητα, ο όρος «διάσπαση» είναι πολύ κολακευτικός, καθώς οι διασπάσεις κομμάτων συνήθως περιέχουν κάποιου είδους πολιτικό περιεχόμενο. Εδώ, δεν υπάρχει τίποτα παρόμοιο, ούτε καν υπονοούμενα. Ένα προϊόν κοινωνικοπολιτικής αστάθειας απλώς εκλείπει και, όπως φαίνεται, δεν αφήνει κανένα κενό.
